آگهی/ شواهد جدید به تأثیر مکانیسم های "اثر تب" در اتیسم اشاره می نمایند

بر اساس تحقیقات ارائه شده در کنگره علوم اعصاب در ایالت کالیفرنیا به نظر می رسد افزایش دمای بدن تشنج و سایر ویژگی های مرتبط با دو جهش ژنتیکی مرتبط با اتیسم را در موش ها کاهش می دهد.
این یافته‌ها شاید بتواند گزارش‌های روایتی خانواده ها را که نشان می‌داد برخی از کودکان مبتلا به اٌتیسم در طول یا بعد از تب، بهبودهای موقتی در علایم اتیسم، ارتباطات اجتماعی و سایر رفتارهایشان دارند را توضیح دهد . اگرچه حدود 17 درصد از کودکان مبتلا به طیف اختلال  اٌتیسم "اثر تب" را در مطالعه‌ای در سال 2017 بر اساس گزارش‌های والدین نشان دادند، اما زمانی که محققان بصورت مطالعه ی آینده‌نگر کودکان مبتلا به اوتیسم را بررسی‌کردند، کمتر "اثر تب"را مشاهده کردند.
دکتر Catherine Lord، استاد روانپزشکی در دانشگاه کالیفرنیا و محقق اصلی این مطالعه اذعان می نماید که در تعمیم یافته‌های  موشهای آزمایشگاهی در مورد انسان بایستی جانب احتیاط را رعایت نمود و اضافه مینماید که درکودکان مورد مطالعه هیچ گزارشی مبنی بر تغییر در وضعیت تشنج مشاهده نشد، البته تعداد موارد در مطالعه کم بوده و طول مدت تب‌ نیز معمولاً کوتاه بوده است. بنابراین اگرچه یافته های زیاد تأیید کننده نبودند، اما بطور یقیین آن را نمیتوان رد کرد. 

تحقیقات قبلی بر روی موش‌ها، نشان می‌دهد که این اثر ممکن است از مولکول‌های ایمنی مانند IL-17A که بر روی مغز اثر می‌گذارند، نشأت بگیرد. اما مطالعات جدید تأیید کننده این نظریه نبوده و مشاهده شده است که افزایش دمای بدن در موش‌های آزمایشگاهی یا افراد مبتلای واجد جهش در ژن‌های SCN2A یا IQSEC2 مرتبط با تشنج، اٌتیسم و ناتوانی ذهنی، باعث کاهش شدت برخی از علائم بدون ایجاد پاسخ ایمنی میشود و خود بیشتر مؤید این است که افزایش دمای بدن به تنهایی در بهبود علائم از جمله تشنج و درمان اتیسم مسئول میباشد. 
در مطالعه ای جدید، محققان به موش هایی که یک نسخه از ژن SCN2A را از دست داده بودند، آموزش دادند تا راه خروج در مارپیچ Maze را پیدا کنند. بر خلاف موش های دیگر، این موش‌ها بدلیل مشکلات یادگیری و شناختی در آزمایش مجدد راه خروج را به خاطر نمی‌آوردند. هنگامی که محققان از لامپ حرارتی برای افزایش دمای بدن این موش ها استفاده نمودند و آنها را با لیپوپلی ساکارید برای فعال کردن سیستم ایمنی بدنشان درمان کردند، موش‌های فاقد ژن SCN2A راحت‌تر راه خروج را یافتند و جالب بود که هنگامی که فقط با لامپ حرارتی ، بدون فعال کردن سیستم ایمنی بدنشان تحت درمان قرار گرفتند، حتی سریعتر راه خروج را یافتند.
جهت بررسی مکانیسم این بهبودی، محققین فعالیت الکتریکی را در برش‌های مغزی موش های فاقد ژن SCN2A را ثبت کردند و دریافتند که گرما باعث برطرف شدن Spikes غیرعادی در نورون‌های هرمی می‌شود که پس از سرد شدن بافت مغز برمی گشتند که نشان می دهد کاهشSpikes  در اثر گرما تغییر دایمی نمیباشد.
مطالعه ای موردی در سال 2021 توسط دکترLevy  گزارش داده شد که کودک واجد جهش IQSEC2 که 25 تا 35 درصد روزها در طی ماه در دوره چهار ماهه تشنج داشت، پس از استفاده از جکوزی گرم شده تا40 درجه سانتیگراد ‌(حداکثر دمای توصیه شده جهت جکوزی توسط مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ایالات متحده است) به مدت 15 دقیقه دو بار در روز، میزان تشنج  وی به یک مورد در طی ماه کاهش یافت. 
دکتر Levy و همکارانش یافته های ثابتی در کودکانی که بعدها با پروتکل فوق درمان شدند، ثبت ننموده اند و اطلاعات علمی و بالینی دقیقی در مورد روش درمانی فوق وجود نداشته و تأکید مینمایند که نتایج درکودک فوق الذکر، صرفا یک گزارش موردی بوده و وی در طی درمان به دقت تحت نظر پزشکان متخصص بوده است و هشدار میدهند که والدین نباید سرخود و بدون نظارت متخصصین، این روش را بر فرزندانشان انجام دهند چون ممکن است حیات کودکشان را به مخاطره اندازند.

گزارش موردی فوق، پایه ای جهت طرح ریزی مطالعه بر روی موش‌های دارای جهش IQSEC2 توسط دکتر Levy و همکاران شد. حدود نیمی از موش‌های واجد جهش، معمولاً بین 15 تا 20 روزگی در اثر تشنج می‌میرند. زمانی که محققان به صورت دوره‌ای این موش ها را در یک انکوباتور گرم قرار دادند و فقط یک موش از 41 موش تحت درمان تلف شد.
این یافته ها نشان می دهد که گرما فعالیت طبیعی جریان های پس سیناپسی و گیرنده های تحریکی را در نورون های موش های واجد جهش IQSEC2 را بازیابی نموده و باعث کاهش فعالیت پروتئین Arf6-GTP میگردد که پروتئین های دخیل در ساختار و ارتباطات سلولی را تنظیم مینماید. دکتر Levy  اضافه مینماید که داروهای موجود مانند آنتی‌بیوتیک‌های داکسی‌سایکلین و تتراسایکلین در موارد ناشی از جهش IQSEC2 نیز می‌توانند افزایش فعالیت Arg6-GTP را بر طرف کنند و ممکن است استفاده از آنها برای اکثر خانواده‌ها امکان‌پذیرتر باشد.
مترجم: دکتر هایده حائری 
منبع:

موسسه گنجینه